تبلیغات
کارشناسی ارشد علوم ارتباطات اجتماعی - جزوه درس حقوق(6)
 
کارشناسی ارشد علوم ارتباطات اجتماعی
دانشگاه آزاداسلامی واحد میبد _ دانشجویان ورودی 92
درباره وبلاگ


این وبلاگ به پیشنهاد اساتید محترم رشته علوم ارتباطات اجتماعی دانشگاه آزاد اسلامی واحد میبد در مقطع کارشناسی ارشد ورودی 92 راه اندازی گردیده و مطالب درسی و نکات مقید برای دانشجویان این رشته در آن درج خواهد شد.
مسلما راهنمایی و نظرات اساتید محترم و همکلاسی های عزیز موجب ارتقاء آن خواهد شد

مدیر وبلاگ : محمد علی قاسم زاده بافقی
نظرسنجی
نظر شما درمورد کیفیت کلاسهاو بار علمی این ترم چیست ؟ (درصورتی که بطور مستمر و فعال حضور نداشته اند این مهم را لحاظ نمایید ) لطفا از هرسوال فقط یک گزینه ی آن را پاسخ دهید













سه شنبه 25 آذر 1393 :: نویسنده : محمد علی قاسم زاده بافقی
عناصر آزادی بیان
آزادی بیان، از این آزادی‌های فردی تشکیل شده است:
۱- آزادی در تشکیل عقاید و افکار
۲- آزادی در ابراز عقاید و افکار
۳- آزادی در اشاعه و انتقال عقاید و افکار
۴- آزادی در تعیین مفاد بیان
۵- آزادی در تعیین مخاطب بیان
۶- آزادی در انتخاب وسیله‌ی بیان
۷- آزادی در دریافت بیان
۸- آزادی در جستجوی اطلاعات
(1 
آزادی در تشکیل عقاید و افکار
آزادی بیان، پیش از هر چیز دیگر به آزادی در تشکیل عقاید و افکار وابسته است. در واقع این آزادی، مقدمه‌ی آزادی بیان است.انسان ابتدا باید آزاد باشد تا به آنچه می‌خواهد فکر کند و باور داشته باشد. در این مرحله به هیچ عنوان نمی‌توان متعرض اشخاص شد و به صرف داشتن یک عقیده‌ی خاص، هیچکس را نمی‌توان مواخذه کرد. در تمام کنوانسیون‌های بین‌المللی، به ممنوعیت تعرض به عقاید افراد تاکید شده است.
از نظر دینی صرف داشتن نیت بد، گناه محسوب نمی‌شود. تجسس نکردن در اعتقادات و افکار، در روایات اسلامی و در اصل ۲۳ قانون اساسی ممنوع شده است.
2) آزادی در ابراز عقاید و افکار
این آزادی در مرحله‌ی بعد از آزادی پیشین قرار دارد، یعنی پس از تشکیل عقاید و افکار، این سوال طرح می‌شود که آیا می‌توانم آن‌ها را همان‌طور که در ذهن شکل گرفته، بیان دارم؟ آیا از حق سکوت برخوردارم؟ و می‌توانم در مقابل پرسش‌هایی که در برابر آن قرار می‌گیرم، هیچ حرفی نزنم؟
به نظر می‌رسد برای پاسخگویی به این پرسش‌ها باید بین اشخاصی که در موقعیت‌های مختلف اجتماعی قرار دارند، تمایز قایل شد. در مورد اشخاص خصوصی، اصل بر این است که این اشخاص، در موقعیت‌های مختلف، از آزادی کامل در بیان یا عدم بیان برخوردارند، این‌ها هم حق ابراز عقیده را دارند و هم حق سکوت و در هیچ شرایطی نمی‌توان آنان را مجبور به ابراز عقیده کرد.
ولی اشخاص عمومی (دولتی‌ها) از حق سکوت یا امتناع از ابراز اطلاعات برخوردار نیستند، مگر آن‌که قانون به آن‌ها اجازه داده باشد، زیرا در حکومت‌های مردم‌سالار، حکومت، نماینده و وکیل مردم است و اصولا اطلاعات، متعلق به مردم است و مردم به عنوان موکل هر موقع که لازم باشد می‌توانند از  آنان بخواهند تا حساب دوران تصدی خود را پس دهند.
3) آزادی در اشاعه و انتقال عقاید و افکار
منظور از این آزادی، آن است اشخاصی که در شکل گیری یک عقیده نقش نداشتند، ولی مایل به انتقال آن عقیده به دیگران هستند و امکانات مالی لازم برای این امر را دارند، باید بدون مانع به این امر اقدام کنند.
بسیاری از اندیشه‌ها و عقاید، بدون وجود این آزادی در جامعه منتشر نمی‌شود زیرا تعداد اندیشمندانی که حوصله‌ی انتشار اندیشه‌ّای خود را داشته باشند، بسیار کم است و بدون حمایت‌های اشخاصی که علاقه‌مند به اشاعه‌ی اندیشه‌ها در جامعه هستند، این کار ممکن نیست.
4) آزادی در تعیین مفاد بیان
انواع بیان‌ها را از لحاظ مفاد و مضمون، می‌توان به بیان‌های سیاسی، ادبی، هنری، تجاری و مذهبی تقسیم کرد. منظور از بیان‌های سیاسی، تمام انواع بیان‌هایی است که به شکل‌گیری و توزیع و گردش قدرت در جامعه مربوط می‌شود.(سیاست)
منظور از بیان‌های ادبی و هنری، بیان‌هایی است  همچون انواع نقاشی‌ها، کاریکاتورها، موسیقی‌ها، آوازها، فیلم‌ها، نمایش‌ها، شعرها و تئاترها که خصلت سیاسی و مذهبی ندارند و در قلمرو بیان‌های تجاری نیز نمی‌گنجند.
بیان‌های تجاری نیز به بیان‌هایی گفته می‌شود که به قصد درآمد و سودجویی صورت می‌گیرد. (درقالب تبلیغات تجاری یا در قالب معرفی مشاغل و ...)
فایده‌ی توجه به انواع مختلف بیان آن است که برخی نظام‌های حقوقی، از برخی بیان‌ها، بیش از سایر بیان‌ها حمایت می‌کنند، برای مثال: دیوان اروپایی حقوق بشر معتقد است بیان سیاسی بیشتر باید مورد حمایت قرار گیرد. یا در کشورهایی که دارای مذهب رسمی می‌باشند، برای بیان‌های مذهبی، حساسیت بالایی وجود دارد.
(5
آزادی در تعیین مخاطب بیان
به موجب این آزادی ، شخصی که می‌خواهد عقیده‌ی خود را بیان کند، آزاد است در مورد مخاطب خود تصمیم‌گیری کند.
انواع بیان‌ها به مخاطب ، به بیان‌های عمومی و خصوصی و بیان‌ّای حساس، برای برخی گروه‌های سنی نظیر کودکان قابل تقسیم‌بندی است.
بیان عمومی، بیانی است که برای اشخاص نامحدود و نامعین صورت می‌گیرد و بیان خصوصی، بر عکس، بیانی‌است که برای اشخاص محدود و معین صورت می‌گیرد.
چنانچه ابرازکننده‌ی یک پیام، عموم را مخاطب خود قرار دهد، آن‌چه بیان کرده است، خود تابع آزادی بیان شده و به وسیله‌ی هر شخص دیگر، قابل استفاده و ارجاع است.
در خصوص چنین بیانی، اصل بر این است که بدون اجازه‌ی بیان‌کننده می‌توان اظهارات شفاهی یا مکتوب او را آزادانه اشاعه داد. اما چنانچه بیان‌کننده قصد داشته باشد پیام خود را صرفا به شخص یا اشخاص معینی برساند، در این صورت انتشار چنین بیانی، تابع اصل محرمانگی و رعایت حریم خصوصی است. بنابر این اصل بر این است که دریافت کننده‌ی بیان، بدون رضایت بیان کننده، حق اشاعه‌ی آن را ندارد.
در خصوص بیان‌هایی که کودکان را مخاطب خود قرار می‌دهند، یا کودکان، امکان استماع یا رویت آن‌ها را دارند، حساست‌های ویژه‌ای که برای رعایت حقوق کودکان لازم است باید مورد توجه قرار گیرد. برای مثال حتی اگر والدین کودک رضایت داشته باشند، نباید از کودکان به عنوان وسیله‌ی تبلیغ استفاده شود و برنامه‌های تلویزیونی، ماهواره‌ای و یا اینترنتی که آثار سوء بر رفتار کودکان دارند، نیز باید با لحاظ احتیاط‌ّای لازم پخش شود.
(6
آزادی در انتخاب وسیله‌ی بیان
آزادی بیان، مستلزم آزادی در تعیین وسیله‌ی بیان است. در یک دسته‌بندی می توان انواع رسانه‌ها را به رسانه‌های چاپی، صوتی، صوتی تصویری و چند رسانه‌ای تقسیم کرد. هریک از رسانه‌های مذکور از زوایای مختلفی با یکدیگر فرق دارند.
از جمله این که از نظر تعداد مخاطب، سهولت بیان، سهولت دسترسی مخاطب به بیان و اثرگذاری با یکدیگر متفاوت‌اند. از این رو شخصی که در صدد بیان یک مطلب است، باید این آزادی را داشته باشد که با توجه به معیارهای مورد نظر خود، وسیله‌ی بیان را انتخاب کند.

(7
آزادی در دریافت بیان
یکی دیگر از معیارهای شناسایی آزادی بیان آن است که افراد جامعه بتوانند به اطلاعات موجود در حوزه‌ی عمومی (در بیان‌های عمومی) و نیز اطلاعاتی که دیگران برای آن‌ها می‌فرستند ( دربیان‌های خصوصی) آزادی دسترسی داشته باشند. اهمیت این آزادی به ویژه پس از ظهور پدیده‌ی ارسال پارازیت در گذشته و امروزه فیلترینگ برای ممانعت از دسترسی به پیام‌های رسانه‌ّای خاص یا مخدوش کردن آن پیام‌ها از آن لحاظ که نقص آزادی در دریافت بیان به شمار می‌رفت، مورد انتقاد بود، اکنون با ناکارآمد شدن استفاده از این روش، و نیز ظهور وسایل ارتباط جمعی قوی همانند ماهواره و اینترنت، برخی دولت‌ها با توسل به ساختارهای سانسور کننده که گاهی این ساختارها در شکل قانون نیز ظاهر می‌شود، در صدد برآمده‌اند تا برای دسترسی شهروندان به پیام‌های همگانی، مانع ایجاد کنند.
(8
آزادی در جستجوی اطلاعات
آزادی بیان، مستلزم آزادی در جستجوی فعال اطلاعات از منابع آن است. برای داشتن وسایل ارتباط جمعی پویا، روزنامه‌نگاران نباید به صورت منفعل به اطلاعات و اخباری که در اختیار آنان گذاشته می‌شود بسنده کنند، بلکه این اختیار را داشته باشند که به جستجو و شکار اطلاعات بپردازند و البته در این رابطه قوانین و قواعد اخلاق حرفه‌ای را رعایت کنند.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سه شنبه 6 تیر 1396 08:50 ب.ظ
You can certainly see your enthusiasm in the work you write.

The world hopes for even more passionate writers like you who aren't afraid to mention how they believe.
All the time go after your heart.
دوشنبه 5 تیر 1396 06:53 ق.ظ
I'm very happy to read this. This is the type of manual that
needs to be given and not the random misinformation that is at the other blogs.
Appreciate your sharing this best doc.
یکشنبه 31 اردیبهشت 1396 05:32 ق.ظ
Great blog right here! Also your web site lots up very fast!
What host are you the use of? Can I am getting your associate
link on your host? I wish my website loaded up as fast as yours lol
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :